Hinek bajar hene ku mirov tenê navê wan dibihîze. Hinek jî hene ku mirov wan di dilê xwe de hildigire. Bismîl ji wan cihan e ku ne tenê wekî navçeyekê li ser nexşeyan tê dîtin, lê wekî bîranînek zindî, wekî hestek kûr û wekî parçeyek ji ruhê mirovan dijî.

Her kesê ku li vê axê mezin bûye, baş dizane ku Bismîl tenê navê cihê ku em lê dijîn nîne. Ew navê zaroktiyê ye. Navê kolanan e ku em tê de lîstin. Navê dengê dayikan e ku zarokên xwe gazî malê dikirin. Navê çem û zeviyên ku bi hêviya xwe mezin dibûn e.

Bereketa Mezopotamyayê

Xwedê vê axê bi bereket afirandiye. Ji kevn deman ve Bismîl bi cotkarî, bi zeviyên fireh û bi xebata destên xwe navdar bûye. Li vir nan bi terê eniya mirovan tê qezenc kirin.

Cotkarên Bismîlê her tim dizanin ku bereket tenê ji axê nayê, bereket ji xebatê, ji sabirê û ji baweriyê tê. Ji ber vê yekê gelek malbatan li ser vê axê mezin bûne û bi rûmeta xwe jiyan kirine.

Di sibehên zû de dengê traktoran, bêhna axa şîn û hêviyên cotkaran dîmenek çêdikin ku tenê yên ku li vir jiyane dikarin hest bikin.

Mirovên Ku Nirxa Bajaran In

Ger em bixwazin Bismîlê nas bikin, divê em pêşî mirovan nas bikin. Çimkî bajar bi avahiyan nayê pîvan kirin; bajar bi mirovên xwe tê nasîn.

Gelê Bismîlê bi mêvanperwerî, bi dilovanî û bi yekîtîya xwe navdar e. Di rojên şahiyê de hemû bi hev re kêfxweş dibin, di rojên dijwar de jî hemû bi hev re êşê parve dikin.

Li vir hê jî cîranî nirxek e. Hê jî deriyên malan ji bo mêvanan vekirî ne. Hê jî hezkirin, rêzgirtin û hevduparastin di nav civakê de dijîn.

Koç Dibe, Lê Girêdan Namire

Di salên borî de gelek malbat ji Bismîlê derketin. Hinek ji bo kar, hinek ji bo xwendin û hinek jî ji ber şertên jiyanê li bajarên din an li welatên dûr niştecih bûn.

Lê her çiqas jî dûr ketin, Bismîl ji dilê wan derneket. Ji ber ku mirov dikare ji welatê xwe dûr bikeve, lê nikare bîranînên xwe ji xwe dûr bixe.

Heta niha jî gelek kes li her ku ne, dema navê Bismîlê dibihîzin, çavên wan bi bîranînan tijî dibin. Ji ber ku li vir dê û bav hene, li vir goranên kal û pîran hene û li vir gelek çîrokên jiyanê hene.

Ciwanan Hêviya Sibehê Ne

Her civak bi ciwanên xwe pêşve diçe. Ciwanên Bismîlê jî dikarin bi zanîn, bi xwendin û bi xebata xwe roja sibehê ya baştir ava bikin.

Em divê şertên baştir ji bo wan biafirînin. Em divê çand, huner, perwerdehî û civaka sivîl xurt bikin. Ji ber ku pêşeroja her civakê di destê nifşên nû de ye.

Em Beramberî Dîrokê Berpirsiyar In

Dîrok tenê tiştek ku ji me re hatiye ne. Dîrok mîrasek e ku em ji kal û pîran standine û divê em bi rûmet ji nifşên paşerojê re bihêlin.

Ji ber vê yekê, parastina çanda me, zimanê me û kevneşopiyên me erkek e. Neteweyek ku ziman û çanda xwe ji dest bide, bi demê re bîranînên xwe jî ji dest dide.

Dawiya Gotinê

Bismîl ji bo me tenê navê navçeyekê nîne.

Bismîl, bîranîna zaroktiyê ye.

Bismîl, bêhna axa piştî baranê ye.

Bismîl, dengê dayikê ye.

Bismîl, cîranê ku di roja dijwar de li kêleka te radiweste ye.

Bismîl, hêviyên me yên paşerojê ne.

Li her derê dinyayê bimîn jî, dilê me dê her dem rêya xwe bibîne û vegere vê axa ku navê wê Bismîl e.

Rojnamevan – Nivîskar – Çalakvanê Civaka Sivîl