Gözlerimin denetimli serbestlik hakkı kazanan mahkumuydu.

Bakmayın siz İslam topraklarına barışı getirmesi mümkün olan ak güvercinime mahkum dediğime. Gardiyanı mahkum etmek kaç kişiye nasip olurdu?

Onu aramayan bir anı bile yoktu gözlerimin. O gözlerimin hapsindeydi. Parmaklıklarıydı onu hapsettiğim. Saksısı idi gonca gülün ve kafesiydi aşkla öten bülbülün. Adımlarının gündüzü ayırmayan gece bekçisiydi. Sadece gece mi yürürdü sanki cennetle ödüllendirilen ayakları? Benimkiler yalnız ona yürürdü. Belirli saatlerde de değil üstelik.

Yaşatmak gibi öldürmeye de muktedir olmalıydı zerreleri. Toprak gibiydi zaten hayalde bile dokunmaya imkan bulamadığım elleri. Yargılar gibi bakıyordu bütün insanlar; ona dokunmak senin haddin mi? Memat ise bir yarısı diğer yanı hayat idi. Zeytin ise nebatlardan yetiştirmek sebat idi. Sonlanacağına imkan veremediğim bir isyandı onu düşünmek. Sağı kadar solunun da hüküm sürdüğü koalisyon yönetimi gibiydi bedenim.

Sıkılmışken bu başı bozukluktan yalnızca birini istiyordu hükmetmesi için. Üstelik amadeydi hücrelerim fermanına. Nasıl bıktırabilirdi ki bu coğrafyayı? Ne yapardı zalimce? Kime peşkeş çekerdi uğruna savaştığını? Kendi ekip kendi yerdi, afiyet olsun. Aksini isteyen bu bedendeki hangi vilayetti? Feodaliteye boyun eğmek daha nasıl anlatılabilirdi? Surlarımda haykır, suyumdan iç. Buralar artık bana aittir de. Karargâhım ol en dolu suallerde. Cevabımın dökülebilmesi için dudaklarımdan güç ver. Sen var ol ki ben sağ olayım. Basra olsun Marmara. Gediz'i sen uğruna Dicle kılayım. Porsuk'a Fırat dedirteyim bir göz süzüşünle. Bunalım yaşatayım coğrafi bölgelere bir gülüşünle.

Adem kuvvet bulmaz mı Havvasından? Hangi Mecnun dönebilir Leylasından? Hangi kılıç boyun büker davasından? Sen nefes alırken ben nasıl ölümü göze alayım hanım, canım, sol yanım.

[email protected]