Kağıda dökülmüş bir okka mürekkep ve kuru gül yaprakları. Aysız bir gecede yas tutulmuş gibi perçemi, zülfü ve şakakları.

Benimki değirmenden hallice. Dert eken budalanın ne işi olur buğdayla? O başka dava. Ne diyor bu değirmensiz akların sahibi? Ne diyecek ki! Dört yanı demir parmaklıklarla kaplı tımarhaneden bozma bir çarşıda geceyi gündüze eşleyen bir nimetle karşılaştı kör olası gözleri.

Bilmeden ve görmeden yaşanır mı yıllarca? Yaşanır elbet. Ne ekmekti gördüğü ne de su. İçinde narin bakışlarını incitme korkusu. Un yerine dua, su yerine gözyaşı katılmıştı. Kaderinin temeli o gece atılmıştı. Hamuru ilmek ilmek ne de güzel yoğrulmuştu. Anası el açıp geceleyin doğurmuştu.

Kaderinin yazıldığı vakte ismi gebeydi. Ay gibi suretine verilen ad geceydi. Ahmet'in de değildi Mecnun'un da, güneşinde değildi bulutunda. Ne prens isterdi beyaz atın üstünde, ne kral isterdi altın saçak büstünde. Tarifi zor bir muamma, yine de anlatmamı istersiniz amma...

Biraz düşünmeli önce. Ansiklopediler uç uca turlamalı dünyayı. Çıkıp dünyadan keşfetmeli gezegenleri, ayı. Dört kitabın her ayeti birbirine bağlanmalı. Evvel ahir cem'i cümle birbirini kollamalı.

Farzet ki Yusuf kuyuya atılmamış; çünkü bir kız kardeşi varmış. Hayal et, Nemrut'un içini huzur kaplamış ve İbrahim ateşle buluşmamış. Düşün ey akıl, helak olmamış hiçbir kavim. Adem'den Muhammed'e barışla geçmiş bütün ömür. Avrupa ve Amerika zengin yeraltı kaynakları için istila etmemiş siyahilerin toprağını, otel olmak için değil sonbaharın cilvesiyle döküyor ağaçlar yaprağını.

Ezcümle, bir değirmensizin dünyasında bunlara kadirsin. Güzel şeylerin ayrılmaması gereken yegâne durak. Mübarek gecelerin adı, eşsiz türkülerin tadı, seven yüreklerin yâdı... Leylam, leylim, leylim ley. [email protected]