Kürtler, her projede derin devletin izlerini aramaya alışkın oldukları için, barış süreci “devlet projesidir” iddiasına dört elle sarıldılar.

Devlet beyin etrafında fır dönmelerinin sebebi bu. Tabi Şenkal Atasagun etkisi de var.

Öcalan Bahçeli’ye özel dokuma kilim hediye etmiş. Gayet kibar bir jest.

Tayyip beye neden etmezler?

“Seni başkan yaptırmayacağız” çıkışının yapıldığı günden beri, çiftçiyle yılanın hikayesini dinliyoruz.

Bu süreç nereye evrilir?

Kardeşlik dedikleri içi boş vaatlerin toplumdaki karşılığını dün gördük.

İşid’li caninin öldürdüğü kadına saçlarını örerek destek veren bir hemşireye soruşturma başlatılmış.

Sosyal medyada fink atan artistler de, kardeşliği bayrak, Atatürk resimleri paylaşarak ilan ettiler.

Ne alaka?

Saldırı bunlara mı yapılmıştı?

Talimatla kardeş olunmuyor maalesef.

Fedakarlık, emek, empati, merhamet ve sevgi tabi…

Bahçeli beyin işi zor.

***

Ne kadar nesnel yazılmaya çalışılırsa çalışılsın, tarih her zaman yeniden yorumlanır; çünkü milliyetçilik geçmişi anlamaktan çok, bugünü meşrulaştırmakla ilgilenir. Gerçek sıkıcı olabilir ama iyi yazılmış bir efsane hem yürek kabartır hem kolayca paylaşılır. Bu yüzden tarih çoğu zaman olanı değil, ihtiyaç duyulanı anlatır.

Asıl soru tam da burada başlar:

Bugün bize anlatılan geçmiş, gerçekten neyi hatırlatmak için seçiliyor; neyi unutturmak için?

Hangi efsane, hangi politik kararı meşrulaştırıyor?

Hangi “atalar”, bugünün iktidarlarına sessiz bir rıza üretiyor?

Çünkü geçmiş, masum bir hatıra değildir.

Geçmiş, doğru ellerde bir hafıza; yanlış ellerde ise en güçlü silahtır.

Ve belki de asıl mesele şudur:

Tarih yalnızca anlatılmaz, kullanılır.

Sadece hatırlatmaz, yönlendirir.

Sadece öğretmez, itaat üretir.

Bugün hangi geçmişin dolaşıma sokulduğuna bakmak, aslında hangi geleceğin inşa edilmek istendiğini görmenin en kestirme yoludur. (Mustafa Nesim Sevinç)