Müzik kanallarında dolanan popüler bir Diyarbekir türküsü vardır bilirsiniz, “Delalım”

Şöyle başlıyor, “Diyarbekir yoluna, toydum düştüm toruna.”

Tor ağ demektir şehir dilinde, bu da dip not.

Bedri Ayseli okumuştu evvel. Sonra İzzet Yıldızhan yol almaya başladı. Latif Dğan isimli pigmeye hiç yakıştıramamıştım. Varlıklı Diyarbekirlilere atılan oltayı ısırmayan Dicleli kalmadı.

Melodisi harikaydı. Bir göle atılan taş misali yayılan halkaları ülkenin tüm kıyılarına vurdu.

Düğün, dernek, sünet…

Doğaçlama yapan Diyarbekir’li kızın videosuna baktım, almış başını gitmiş. Binlerce tıklanmış.

Hasılı, türkü maya tutmuş.

Bir eserin orijinini kabul etmek besteyi küçültmez

Şarkının melodisini Şivan Perver bestelemiş, eşi Gülistan Perver okumuş; 1970’lerin sonunda.

Kürtçe girişi şöyle: “Dünya’ye, zor civane.”

Mayınlı, sisli savaş yıllarında kaynayıp unutulmuştu.

Türkçesi de fena değil hani.

Gelinlik kızlar, toy oğlanlara sesleniyor: “Bu sevdalar boşuna lo, bu sevdalar boşuna.”

Lo, s..r git demek bu arada.

İzmir’li kızlara can simidi olsun; benden.

***

Gençler hatırlamaz da, biz gene hafızalarını tazeleyelim. Benim kuşağım da hakkını teslim etsin o güzel beyinlere; geçmişten kalan ne varsa anı erbabıyla hatırlamıyor muyuz? Kitaplar, sesler, kayıtlı taş plaklar, kartuş kasetler.

Kimin emeği olduysa, tarihin hamallığını da onlar yüklendiler. Hem de ne eziyetle.

Bir şarkı bulmak için tuşa bas, başa sar, sona git. Zahmetti yani.

Şimdi ne varsa bir tıkın marifetine teslim olmuş.

İnterneti icat eden filozof, o gün dünyadaki tüm sınırları yerle bir etti. Manasız barikatların da gücü tükeniyor. Irk hastalığı bitiyor. Üst kimliğin meslek olmasına bir şey kalmadı. Projesi, markası gasp edilen gençler, bu saçmalığa bir son verip ortak buluşma alanları yaratacaklar. Yakındır.

Ahmet Kaya dinliyorum müzik kanalında. Bir tuşla Hesen Cizravi’ye geçiyorum. Ordan İlham İrem’le çocukluğuma uzanıyorum. Ayşe Şan’dan babama yaktığı stranı dinliyorum. Enrico Macıcas’ın gitar ziyafetiyle sevgili(leri)me göz kırpıyorum. Nefis yolculuk. Bu çağı yakalamak ruhsuz gibi gelse de lezzet veriyor, inkar etmeyelim.

Papatya falları elbette güzeldi manyatolu yıllarda.

Bilim kurgu filmlerdeki metalik Dünya repliklerine takılmayın!

Bu nesil, gezegeni yeniden maviye, yeşile boyayacak.

Kızımdan biliyorum. Onun boyadığı tabloda da bu renk cümbüşü yarını tarif ediyordu.