Bazı yemekler vardır; yalnızca karın doyurmaz…

Bir şehrin tarihini, kültürünü, iklimini, insanını anlatır.

İşte Diyarbakır’ın meftunesi de tam olarak böyledir.

Bir tabak yemek değil; bin yıllık bir medeniyetin sofradaki tercümesidir.

Dışarıdan bakıldığında belki sade görünür…

Patlıcanı, eti, sarımsağı, sumak ekşisiyle yapılan mütevazı bir yemektir meftune.

Ama onu diğer yemeklerden ayıran şey, malzemesi değil; ruhudur.

Çünkü meftune, Diyarbakır’ın karakterini taşır içinde…

Bir yanda serttir, çünkü etlidir…

Bir yanda ekşidir, çünkü sumakla yoğrulmuştur…

Bir yanda yumuşaktır, çünkü patlıcanla bütünleşmiştir…

Tıpkı bu şehrin insanı gibi.

Diyarbakır mutfağı yalnızca damak doyurmaz; hafıza inşa eder.

Bugün dünyanın birçok yerinde gastronomi konuşuluyor, mutfaklar markalaştırılıyor.

Ama bizim bin yıllık sofralarımız hâlâ yeterince anlatılamıyor.

Oysa meftune;

Mezopotamya’nın bereketli topraklarından çıkan patlıcanın,

Karacadağ eteklerinde yetişen sumağın,

Bu toprağın emeğiyle birleşmesidir.

Her evin meftunesi farklıdır…

Kiminin annesi biraz daha ekşi yapar,

Kiminin babaannesi içine domates de koyar,

Kiminin sofrasında yanında ayran eksik olmaz…

Ama değişmeyen tek şey şudur:

Meftune, Diyarbakır evlerinde yalnızca yemek değil; aile geleneğidir.

Bugün genç nesiller fast food zincirlerinin peşinde koşarken,

Asıl zenginliğimizin bu toprakların kendi mutfağı olduğunu unutmamalıyız.

Çünkü bir millet önce mutfağını kaybederse,

Sonra hafızasını kaybeder.

Meftune;

Sadece annelerin yaptığı bir yemek değildir.

Bir kültür mirasıdır.

Bir kimliktir.

Bir aidiyettir.

Bu yüzden Diyarbakır denildiğinde yalnızca surları, hanları, türküleri değil;

Meftunesi de konuşulmalıdır.

Çünkü bazı şehirler taşla anılır…

Bazıları tarih ile…

Ama Diyarbakır, biraz da sofralarıyla yaşar.

Ve o sofraların en kadim lezzetlerinden biri,

Hiç şüphesiz ki meftunedir.