Sen mavi düşlerinin beyaz yoldaş ile boş bardağına sıcacık bir çay ararken gecede, ben senden ötesinde muhabbetsiz kalan bir grilikte bekleştim öylece…

Sen sonbahar yağmurlarının yıldızları sakladığı o üryan karanlıkta yolunu aydınlatacak bir mum yakarken geceye, ben senden ötesine ışıksız kalan bir karanlıktım sadece.

Sen yamaçlardan sesini dalga dalga salarken semaya, ben yine senden ötesine suskun kalan bir çığlıktım senlice.

Başlıyordum işte en deli köşemde susarak özlemeye, bir kesik izi gibi kalbimin çöllerinde seninle esmeye ve sana ulaşmayan rüzgarımla kendi etrafımda dönmeye..

Şiirlere bir sultanın ağır ağır inişiyle şarkılara belirsiz bir bestenin söz kesişiyle ve gecenin gündüze söz geçiremeyişiyle susarak özlüyorum.

Gerek sözcüklerin yetmeyişiyle gerekse kelimelerin bir bir tükenişiyle denize düşen bir damladan farksızca susarak özlüyorum.

Adın paslı bir demir gibi batsa da canıma ben tüm sürgünlerimi sana varan bir yol gibi tutuyorum aklımda.

Gülüşün tarifi bilinmeyen mevsimleri

Barındırırken şuramda ben tüm anılarımızı bir kartpostal gibi yaşatıyorum hatırımda.

Sırf sen seviyorsun diye ben avucumda eriyen mumlarını söndürmüyorum canım yansa da.

Karanlık bir temasını bu loş yalnızlığında ben…

Ben susarak özlüyorum seni.