.. /Eşbaşkanım ile Bayram alış-verişi için çarşıya çıktık. Yolumuzun üstünde bulunan ATM den para çekmek için sıraya girdik. Eşbaşkanıma kartı vererek, "Bugün parayı sen çekeceksin" deyince, "Ben anlamam walla, ne okuma, ne de yazmam var" dedi.

Tüm ısrarıma rağmen para çekmeye yanaşmadı.

Neyse sıra bize geldi. Kartı takıp parayı çekip Eşbaşkana verdiğimde suratı asıldı. Parayı az bulmuş olacak ki kalayı çekti:

“Biraz daha çekemez miydin?” dedi öfkeyle.

“Yahu hanım bu kadar vardı onu çektim” dedim.

Küçümseyen bir bakış atarak:

“Görmedin mi önümüzdeki genç çocuk bir tomar çekti” dedi.

Lahewlawela çekip, “Hanım onun hesabında fazla para varmış ki çekmiş, benimki de bu kadardı” dedim.

Demez olaydım. Öfkeden deliye dönmüştü:

“Ben senin gibi iki Üniversite bitirseydim o makinadaki bütün paraları çekerdim, beyefendi güya okumuş adam” diyerek aşağıladı.

Daha fazla konuşmadım, devam etseydim çarşı Ortadoğu'ya dönerdi.

Sadece sustum.. Kendi kendime, "Keşke hiç okumasaydım" diye mırıldandım.

Kendi kendime söylendiğimi görünce de yine atağa geçti:

“Yahu ne söylenip duruyorsun, hele sen bana bu para çekmeyi öğret bak neler oluyor” dediğinde gülmeye başladım.

Bu kez içimden, "Ey Bankalar! İflasa hazır olun!" diyerek sessiz bir çığlık attım.

***

Ben Amed'im, namı diğer Diyarbekir!

Ne hükümdarlara diz çöktürdüm ben,

Surlarımın önünde bir dilenci gibi bekleyen,

Ve sonra tacını tahtını bırakıp giden...

Ben Amed'im!

Bağrımda sevdaların hasını yaşattım,

Kara aşklar, kara akrepler, çıyanlar beslendi bedenimde,

İhanete zehir, sadakate şerbet oldum aktım...

Bu yüzden kara yüreklere karadır taşım...

Ben Amed'im!

Bitmez kazanlarda pişen aşım,

Lakin peygamber duasıyla bezenmiş her yanım,

Evliyalar, veliler barındırmışım içimde,

İçim içim her zerremde...

"İkra ! bı ism-u Rebbuke!"