DOLAR 7,4267
EURO 8,9897
ALTIN 438,87
BIST 1.467
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Diyarbakır 11°C
Yağışlı
Diyarbakır
11°C
Yağışlı
Cum 7°C
Cts 9°C
Paz 3°C
Pts 7°C

Ufuk Teker yazdı: Sosyal medya günlüğü

06.11.2019
A+
A-

Hepimiz hayata dair tepkiler veririz.

Sosyal medya çoğu zaman bu tepkilerin en sık akıtıldığı mecralardır.

Siyasetten, ekonomiye, şiddetten, aşka kadar birçok tepkiler vardır paylaşımlarda.

Sessiz gözüken bile bir tepki verir aslında.

 

İsimlerini vermeden üç paylaşımı aktarmak istiyorum.

Biri yılgınlığı besleyen kınama, biri travmalarımız, diğeri de güdü ile ilgili.

“Canlarımıza kıyanlar var, canımızı yakanlar; giderek çoğalıyorlar. Sosyal medyada sesler yükseliyor; katliamları, işçi kıyımlarını, kadın, çocuk, hayvan cinayetlerini, tecavüzleri kınıyoruz. Katlediliyoruz ama kınamakla yetiniyoruz. Bir kınama makinesineyiz âdeta; birisi canımızı yaktığında makinedeki ses kaydı devreye giriyor: “Kınıyoruz.” Kınama, tepkisel bir davranıştır, keder üretir sadece. Varoluşun gerektirdiği aktif bir yaşama biçimine geçemediğimiz takdirde sadece kınadığımızla kalacağız. Sonra kınamaktan da vazgeçeceğiz, çünkü o kadar çok canımızı yakıyorlar ki hangi birine yetişelim. Bifo’nun dediği gibi, “kınama yılgınlığı besliyor ve hiçbir yere götürmüyor. Bize gereken, kınama değil kaçış çizgisi” (Kahramanlık Patolojisi, Otonom).”

On yaşlarında idim. İki cam parçasının arasına yeşil kilden bir labirent yapıp içine karıncalar yerleştirdim.

Bir kaç gün labirent içindeki hareketlerini inceledim.

Yetmedi…

Nasıl öleceklerini görmek istedim.

O labirente kibrit uçlarından yonttuğum ecza ile karıncalar için bir bomba düzeneği kurdum, camı kapattım, kibriti çaktım.

On yaşlarındayım.

Onlarca karıncanın yanışını keyifle izledim.

Çocuktum!

Bugün bir motorla giderken bile bir karıncayı ezmemek için direksiyon kırıyorum.

Yaya giderken karıncaları ezmemek için adımlarıma dikkat ediyorum.

Şunun farkına vardım.

Travmalarımız bizi yontmaz, biz travmalarımızı yontarız.

Bir de; karıncaların travmaları olmaz.

İzlediği bir videodan bir arkadaşım anlatmıştı, ara ara hatırlıyorum.

Kanada’da geçiyor, yerli bir Kabile avlanmaya çıkıyor, bir geyik sürüsüyle karşılaşıyorlar, birbirlerine uzun uzun bakıyorlar, geyikler biraz yakınlaşıp bir süre öyle duruyor, sonra geride aralarından birini bırakıp uzaklaşıyorlar, en yaşlı veya hasta olanı, aralarında ortak bir karar alarak, Kabiile yaklaşıp onu alıyor.

Bunu neden sık hatırladığımı bilemiyorum ama ‘insan merkezli tüm bakış açılarının çökmesini insanın da altında kalmasını diliyorum.

 

YAZARIN EKLEMİŞ OLDUĞU YAZILAR
17 Eylül 2020
7 Şubat 2020
30 Eylül 2019
26 Eylül 2020
10 Temmuz 2020
21 Ocak 2020
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

"Bu internet sitesi, Avrupa Birliği’nin maddi desteği ile oluşturulmuştur ve sürdürülmektedir. İçerik tamamıyla diyarbakiryenigun.com sorumluluğu altındadır ve Avrupa Birliği’nin görüşlerini yansıtmak zorunda değildir."