./Diyarbakır'da hep söylenir, "Delikanlının son kozu ya kahvecilik veya ciğerciliktir" Bu şehirde standartları aşan sayıda, kahvehane ve ciğerciler olduğuna göre epey bir delikanlının olduğu sonucuna varmak zor olmasa gerek..

Ama delikanlıya ait bir başka meslek daha vardı eskiden, şimdilerde esamesi okunmaz : Bisiklet Kiralama işi.. Bugün Otomobil Kiralama işinin daha manifaktürel, küçük ölçekli, gariban sektörel ikiz kardeşi..

Ama öyle herkesin yapabileceği bir iş değildi. Riskleri oldukça fazlaydı. Örneğin Nüfus cüzdan, adres, T. C. Kimlik no veya kefil yoktu o vakitler. Kimi zaman bisiklet çalınıp götürülürdü. Bulmak için her mahallede bir kolunun olması gerekiyordu ki anında istihbarat ile çalınan bisiklet bulunur, hırsız cezalandırılırdı.

Mesela yarım saatlik kiralanan bisiklet bazen beş, on veya yarım saat geç getirilirdi. Tabii gecikme cezası anında tahsil edilirdi.

Kurnaz kiracılar geciktiğinde, kiralama mekanının yakınında tekerleğe çivi sokar veya zinciri koparıp maazeret bildirerek cezadan kurtulmaya çalışırdı.

Tabii bu durum kısa süre sonunda Kiralayan iş sahipleri tarafından artık yenmiyordu. Para varsa zorla alınır, yoksa da devreye dayak girerdi.

Bazen ben de kiralardım. Ben öyle pahalı saatlik veya dakikalık değil, tur hesabı binerdim. Bisiklet sahibi bana taraf bakılmıyorsa fazladan bir iki tur atardım. Farkına varılırsa fırça yiyor, görülmese hınzır hınzır gülerek gizliden arkadaşlara, "Walla iki tur fazla attım" diyerek kurnazlık şovu da yapardım.

Tek Kapı civarında rahmetli Kontak Sıtkı bu işi yapardı. Taaa Bağlardan Tek kapıya bisiklete binmeye gelirdik. Bir seferinde bisikletten kötü düşmüş, dizlerim ve dirseklerim soyulmuş kanlar içinde kalmıştı. Kontak Sıtkı belki acıyıp para istemez diye düşünürken, korkunç bir fırça yemiştim ondan, "Ulan Allah'ın İ.ne Kuli! daha yolda yürüyemisen bi de bisiklete binisen? Bi daha gelme! Kaplama!" diye azarlanmıştım..