.. /Yakın bir akrabam haca gitmişti. Bütün hac farezelerini yerine getirmiş ancak Şeytan taşlama günlerinde hastalanmış gidememiş. Bu yüzden kendisini Hacı görmüyordu. Bu durum onu rahatsız ettiği için sürekli küfür ediyordu, "Mın dı çave kor nihao! Ez te bıgrım ez e ija dı te nım! " (Kör gözünü şey ettiğim Şeytanı, seni yakalarsam şey etmeden bırakmayacağım) derdi.
Bu akrabam şeytanı şey yapmak için tam yedi kez haca gitti. Artık o mu şeytanı, yoksa şeytan mı onu şey yaptı bilmiyorum.. (Ki kır ki em nızanın)
Hacdan döndükten sonra her gece Şeytan rüyasına girerek kahkaha atıyormuş, o da her uyandığında yaz kış demeden buz gibi soğuk su ile gusül abdesti almış.. Durumu öğrenen bazı mugallitler, "Hacı Şeytanla fazla uğraşma, walla bak sana kafayı takmış çok kötü şeyler yapar" dediğinde, Hacı, "Welle ez her şev dıle xwe Le rehet dıkım, çı dıbe bıla bıbe" (Ben her gece gönlümü rahat ediyorum, ne olursa olsun!) diyordu.
Sonra uzun bir süre Öksürük, grip nezle derken zatürre olup öldü.
Yani diyeceğim şu ki; herkes bir umut peşinde.. Umud seçimde olmazsa da insanın kendi vicdanı ile hesaplaşması ve gereğini yapması gerekir. Hac da Şeytan olmasa da o devasa kaya parçasını Şeytan sanan, taş fırlatıp rahatlayan insanın vicdanının rahatlaması gibi düşünün..
Sonumuz hacının durumuna benzese de.