.. /Memo, yaşamda yüzü gülmemiş, yoksulluğun yağmurunda hep ıslanmış, buna rağmen yaşama sıkı sıkıya sarılmış, espri ve mugallitlik bağıyla yaşama tutunmaya çalışan, herkes tarafından sevilen bir ayakkabı boyacısı.

"Memo" denildiğinde, insanların, "Hangi Memo" sorusuna muhatap olmamak için kısadan annesinin adıyla anılır. Kendisine, "Memê Bedrê" (Yani Bedrê'nin oğlu Memo) diye anılır.

Kırk yıldır Çınar ilçesinde ayakkabı boyacılığı yapar. Bırakın ilçenin merkezini, bütün köylerin onu yakından tanıdığı bir kişilik. Herkese takılır ama hiç kimse takılmasına gocunmaz, gülüp geçer. Çünkü yürek temizliğini, art niyetsiz olduğunu herkes bilir.

Ayakkabısını boyadıkları ne verirse kabul eder. Hatta bazılarından, "Garibandır" diye para bile almaz.

Onunla muhabbet ederken birinin ayakkabısını boyadı, adam, çıkarıp yirmi lira verdi. Memo adamın yüzüne bakıp gülerek:

- Oğlum! polise, askere yemek ısmarlıyorsun bize de yirmi lira hayırdır? Adam gülerek:

“İdare et Memo! İş kırık” dediğinde Memo da gülerek:

“Herkese takır takır, garibana gelince kuru bakır!” dediğinde gülmekten yerlere yattım. Adam gittikten sonra hala söylenmeye devam ediyordu:

- Qehpe çocıği, içki masasında bahşiş dağıtır, hakkımızı isterken "mina quzze kere" gibi sırıtır! dediğinde gülmekten gözlerimden yaşlar fışkırdı.