Ne kadar anlatsan fayda etmiyor…

Yoksulu ezen onun üzerinden prim yapmaya çalışanların yardım telaşları.

Yüzündeki sahte vicdan ahlak yüklü gülümsemeyle çocuklara okul, giysi yardımı yapıyorlar.

Mevki makam varsa bir de fotoğrafçısı falan olur yanlarında.

Bir de “Hayırlı Cumalar” rutini…

Bakara makaradan hasıl olmuş din istismarcısını anımsatıyor.

Nereye baksan tutarsızlık!

Aklıma yeni doğmuş kadınlara dağıtılan “Hoş geldin Bebek” çantaları geliyor.

Yatakları üzerindeki lohusa kadın utangaçlığına denk düşen şaşkınlığı bir de…

Şak şak onlarca kare.

Yoksulluğun “alsan olmaz almazsan olmaz” bakışı.

İnce elenip sık düşünülmüş bir seçim çalışması gibi.

“Bir elin verdiğini diğer elin görmemesini ”tavsiye eden din mensubu ayıplı adamlar bunlar.

Nerden baksan tutarsızlık, nerden baksan ahmakça…

Düzelir mi bu tipler?

Umutsuz vaka…

Antik çağ insan tiplemeleri, aşağıda da aynı yukarıda da!

Ergen çocuk aklında her biri; al birini vur ötekine

***

Çarpmış,

Paramparça etmiş,

Kara sütü, kara sevdayla seni...

Ve kara memelerinde dişlerin asi,

Karadır, upuzun yattığın gece,

Felek, ah ettirir, boynun kıl-ince...

Cihanlar, çocuklar, kuşlar içinde

Sızlar bir yerlerin

Adsız ve kayıp

Sızlar, usul-usul, dargın

Ve kan tadında bir konca,

Damıtır kendini mısralarınca...

…

De be aslan karam,

De yiğit karam,

Hangi kalemin yazısı,

Zorlu yazısı,

Belanda?

Demiş Ahmed Arif; biz ne diyelim kifatesiz kalan kelimelerle…