kirpiğe tutunamayan damlanın ağırlığı kadar hayat

sen başa sarmak isterken her bir şeyi

göğsün ahenkli teranesi

dudakta bir sızıya dönüşür

…

Neyi çok abarttığını yargılarsın da

Hasret kaldıklarına ağlarsın

derken dönüşü olmayan

son soluğa denk gelir zaman

…

vakur duruyor oysa uzaktan bakınca

ayak parmaklarından  kulağına varıncaya kadarki

varlığın hafifliği

usulca çekince dizlerini içine yoksunluğu fark edersin

…

dolanıp gezdiğin yolların tozuna bulanıyor beynin

üzerinden epey geçmişken

gözüne değişini gözlerinin

hatırlamak kalır geriye

…

içinde buğday tarlalarının geçtiği acılara denk yolculuk

mutluluk puslar içinde

kısa konuşup uzun susmaksa erdem

erdemi bilmezlik olur