Gece yarısına doğru komşu evden feryatlar yükseldi.

- İmdaaaatttt!! Yetişin komşular hırsız vaaarrr!! diye çığlık atılması üzerine mahalleli don gömlek eve doğru koşmaya başladılar. Gözüpek gençler canhıraş bir halde evin balkonuna tırmanırken bir kaçı yere düştü, ağır yaralılar olduğu gibi hafif sıyrıklarla canını kurtaranların yanında hayati tehlikesi olan bir kaçı ile beraber hastaneye götürdüler. Sokak ana baba günü.. Komşulardan bazıları hırsızlar kaçmasın diye sokak başlarını arabaları ile kapattılar.

Sonunda ortalık biraz sakinleştikten sonra gün ağarmıştı. Sokak sakinleri halen teyakkuz halindeydi, hiç kimse evlerine gitmemiş hırsızı yakalamak için her tarafı kontrol altına almışlardı.

Bu sırada polis geldi ve ev sahibi ile görüştü.

Ev sahibi, polise, "Şikayete gerek yok, dava uzamasın, meseleyi kapatın" deyince polis oldukça öfkelenmişti.

“Hem hırsız var diyerek ortalığı ayağa kaldırıyorsun, hem de şikayetçi değilim diyerek olayı kapatmamızı istiyorsun” dediyse de ev sahibi ısrarla davacı olmayacağını, konunun kapatılmasını istedi.

Komşulardan bazıları da ev sahibine öfkeyle:

- Madem davacı olmayıp davadan vazgeçiyorsun, peki ya balkondan düşen o gençlerin ne günahı vardı? diyerek üstüne yürüdüler..

Hikaye burada bitiyor ama komşuların ev sahibine öfkesi sürüyor..

Hikayeyi bir çoğunuz duymuşsunuzdur zaten değil mi?

Rahmetli babam Kürdçe hep, "Dawiya derewa küçe çıxmaze" (Yalanın sonu çıkmaz sokaktır) derdi..

Siz siz olun asla yalan söylemeyin!

*

Bir itiraf :

"Kardeşim kusura bakma, telefon çocukların elindeydi, aradığını görmemişim" Wallahi yalan, kahvede okey oynuyordum tekteydim telefona bakmadım.