Her şey,o ilk cemrenin kalbime düştüğü gün başladı.

Ben her baharı kendi kalbimden sanırdım.

Dünya uçsuz bucaksız bir bostandı,

ben sadece toprağa,dala inanırdım.

Sırtımı yasladığım dağların karı eridiğinde anladım.

İnsan en çok çiçek açacağına inandığı yerden kışa yakalanıyormuş.

Oysa ben, çiçek açmaya yeminliydim.

Bir fırtınaya esir düşeceğimi hiç düşünmezdim.

Kimseye göstermediğim o sessiz dallarımı kıracağını bilmezdim.

Toprak bile unutmazken suyun kokusunu,

Söylesene hayat; ben nasıl yabancılaştım kendi bahçeme?

Eskiden güvenle yaslandığım o zirveler,

Şimdi eriyen bir buz kütlesi gibi çekiliyor altımdan.

Demek ki her veda, önce en yüksekten başlıyor

ve her ümit, kendi ayazını içinde taşıyor.

Şimdi ne çiçek açacak bir dal bıraktı bu soğuk,

ne de sığınılacak bir dağ gölgesi...

Anladım ki kalbin mevsimi gökyüzüne bakmazmış.

İnsan, kendi içindeki güneş sönünce donarmış.