Ortalama insan "öfke" üzerinden şekillendi. Siyaset stratejisi açısından en kolay yönetilen duygu öfkedir. Şimdi bir süreç var ve öfke bu sürecin önünde engel olarak duruyor. Bunu yönetmek kolay değil. Ortalama insan büyük oranda öfkeyle kuşatılmışken bugünden, yarına öfkeyi aradan çıkarmak kolay değil.
Öfke alışkanlığı içki, sigara alışkanlığından daha kroniktir. İçkiyi, sigarayı bir defada kesip atan insanlar var. Mesele öfke olduğunda bu kolay olmayacaktır. Ben kendi adıma devleti öfke konusunda özellikle son zamanlarda daha temkinli görüyorum. Şimdilik öfkenin yönü üzerinde çalışıyorlar.
Mesela incelikli bir işçilikle "bebek katili" vs. gibi retorikleri öfke alanı dışına çekmiş görünüyorlar. Kademeli olarak dozu azaltılacağı için "öfke" hayatımızda olmaya devam edecek.
Bir müddet öfkenin Amedspor'a yöneltileceği anlaşılıyor.
Devlet şöyle bakabilir; ortalama insanın öfkesini azaltabilmek için, stadyum gibi kontrol alanlarında bu öfkenin dışa vurulmasına izin verebilirim.
Şimdilik öfke sarı poşet, beyaz toros, yeşil vs. gibi alana sıkıştırılabilir.
Rahatsız edici, ancak kontrollü ve dar alanda tutulması, Karadeniz'de şurada, burada içinde çocukların olduğu tarım işçisi ailelere yönelmesinden iyidir. Tabi ki hiç olmaması daha iyidir, ancak bu halkın önemli bir kısmını oluşturan ortalama profilin uzun yıllardan beri öfke üzerinden şekillendirildiğini de unutmamak gerekir. Son bir söz; "öfke" yoksulluğu yönetmenin de etkili araçlarından biridir.