Masadan masaya kulak misafiri oluyorum muhabbete. Karadenizli biri, ötekine soruyor:
“Nerelisin?” diye.
Öteki cevap veriyor:
— Diyarbakır'lıyım.
Karadenizli:
— Yaaa… Diyarbakır mı? Geçen yıl oradaydım. Harika bir şehir… Çok sevdim. Bir tarafı tarihin kendisi, öteki tarafı pırıl pırıl modern bir şehir…
Diyarbakırlıyım diyen, başlıyor şehri ve şehir insanını anlatmaya. Ama yalan yanlış, kulaktan dolma şeyler anlatıyor. Belli ki Diyarbakırlı değil, köylerinden… Belki de köyünden İstanbul'a gelirken kenarından geçerek sadece seyretmiş biri…
Daha fazla dayanamadım. Muhabbete at başı daldım:
— Kardaş, nerelisen?
— Diyarbakır, dedi.
— Bence yanlışın var, başka bir yer olmasın? diye sorunca suratı düştü. Muhabbete katılmam onu rahatsız etmişti. Başladım sorular sormaya:
— Diyarbakır'ın neresini bilirsin?
— Sana ne? Her yerini biliyorum işte…
Sorulara devam ettim:
— Alipaşa? Mardin Kapı, Saray Kapı?
Cevap vermedi. Devam ettim:
— Xançepek, Direkxana, Erbedaş, Leylek Baxçasi, Merheli, Kore Mahallesi, Eyne Mınare, Enzele…
diye sıraladım. Adamın suratı gökkuşağına döndü.
— Ben dediğin yerleri bilmem, dedi.
— Peki, Dıngılhava, Küpeli havuzlarında yüzdün mü?
— Yok, dedi.
Kiliseleri, hanları, hamamları sordum. Çıt çıkmadı. Camileri sordum. Sadece, “Ulu Camii” dedi. Yazarları, şairleri, bilinen şahsiyetleri sordum. Mahcup bir hâlde yüzüme baktı.
Mahcubiyetine biraz üzüldüm. Sonra nereden aklıma geldiyse:
— Pışo Mehemeyi tanisan? dedim.
Birden gözleri parladı:
— Evet, onu tanıyorum! dedi.
— Peki, kim bu Pışo Meheme? diye sordum.
— Abi, bilmez miyim? Diyarbakırlı bir evliyadır! dediğinde…
Karadenizli olan yüzüme baktı, ben de gülerek:
— Evet! dediğimde…
Karadenizli adam:
— İşte o zatların yüzü suyu hürmetine yaşıyoruz! dediğinde, ben kahkaha atmamak için masadan kalkıp uzak bir yere gittim. Adeta gözlerimden yaşlar akıtarak katıla katıla güldüm.